Współczesny świat ulega ciągłym przeobrażeniom. Zachodzące zmiany kulturowe, gospodarcze czy też polityczne w sposób znaczący dotykają podstawowej jednostki społeczeństwa, jaką jest rodzina. Jej ugruntowany od wieków wzorzec przemienia się na naszych oczach, adaptując do nowych warunków. W efekcie, zmiany te przybierają charakter niemal rewolucyjny, kształtując nową pozycję ojca.

Upadek patriarchatu, modelu, w którym ojciec, sprawując w rodzinie władzę, przyjmuje rolę sędziego, zapewnia jej byt, a jego relacje z dzieckiem są bardziej instrumentalne niż emocjonalne, następuje powoli od końca lat 40. ubiegłego wieku. II Wojna Światowa wymogła bowiem na kobietach wcielenie się w rolę tak matki jak i ojca, z kolei ojcowie po powrocie z frontu stanęli przed ciężkim zadaniem odnowienia kontaktu z dzieckiem i przemiany z żołnierza w wychowawcę. Wzajemne relacje małżonków uległy demokratyzacji, a granica między funkcją opiekuna ogniska domowego i żywiciela rodziny zaczęła się zacierać.

Proces upadku tradycyjnej władzy ojcowskiej nieustannie się pogłębiał. Wojna i wymuszona warunkami emancypacja kobiet postawiła mężczyzn wobec zupełnie nowych zadań. Zjawisko rozpadu małżeństwa zaczęło przybierać na sile. W efekcie pojawiło się wiele nowych form ojcostwa. Na skutek zwiększenia się liczby rodzin monorodzicielskich panowie, choć w znacznie mniejszym zakresie niż panie, w sytuacji rozpadu związku zaczęli przejmować opiekę nad dzieckiem.